नेपालले आईसीसी क्रिकेट विश्वकप लिग–२ को अन्तिम खेलमा ओमानलाई १० रनले पराजित गर्दै छैटौँ स्थान सुरक्षित गरेको छ। यो जित अंकतालिकामा स्थान सुधार्ने उपलब्धि मात्र होइन, दबाबपूर्ण अवस्थामा खेलको दिशा बदल्न सक्ने नेपाली टोलीको क्षमताको परीक्षा पनि हो। देव खनाल, रोहित पौडेल र दीपेन्द्रसिंह ऐरीको अर्धशतकले बलियो आधार तयार पार्दा अन्तिम ओभरमा दीपेन्द्रको संयमित बलिङले नेपाललाई हारको मुखबाट जोगायो।
तर यो जितले नेपाली क्रिकेटका कमजोरीसमेत उजागर गरेको छ। बलियो साझेदारीपछि पनि इनिङ्सको अन्त्यमा विकेट जोगाउन नसक्नु, विपक्षीका दुई ब्याटरलाई लामो समय रोक्न नसक्नु र अन्तिमसम्म जितको अनिश्चितता कायम रहनुले नेपालले अझै सुधार गर्नुपर्ने पक्ष स्पष्ट पारेका छन्।
तीन अर्धशतकले ब्याटिङ सम्हाल्यो, अन्तिम ओभरमा बलिङले जित दिलायो
नेपालको जितको कथा दुई फरक चरणमा बाँडिएको देखिन्छ। पहिलो चरणमा ब्याटिङले टोलीलाई प्रतिस्पर्धात्मक योगफलसम्म पुर्यायो भने दोस्रो चरणमा बलिङले जितको रक्षा गर्यो।
टस जितेर पहिले ब्याटिङ गरेको नेपालले ५० ओभरमा सबै विकेट गुमाएर २८० रन बनायो। देव खनालले ५७, रोहित पौडेलले ८० र दीपेन्द्रसिंह ऐरीले ६९ रन बनाए। सुरुवाती विकेट गुमेपछि रोहित र दीपेन्द्रले चौथो विकेटका लागि १३९ रनको साझेदारी गरे, जुन नेपालको एकदिवसीय अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटमा उक्त विकेटका लागि कीर्तिमानी साझेदारी हो।
रोहितको ब्याटिङले कप्तानको जिम्मेवारीसँगै ठूलो इनिङ्स खेल्ने क्षमता देखायो। दीपेन्द्रले आक्रामक शैलीमा रन जोड्दै रनगति बढाए भने देवले सुरुवाती आधार तयार पारे। यी तीन खेलाडीको अर्धशतक नेपाली ब्याटिङको सकारात्मक पक्ष हो।
तर २३८ रनमा तीन विकेटको अवस्थामा रहेको नेपाल २८० रनमै अलआउट हुनु चिन्ताको विषय पनि हो। राम्रो साझेदारीपछि अन्तिम ओभरसम्म ब्याटिङलाई निरन्तरता दिन नसक्दा नेपालले सम्भावित ठूलो योगफल गुमायो। बसिर अहमदले सात बलमा १७ रन बनाएर अन्तिमतिर गति दिए पनि तल्लो क्रमबाट थप योगदान आउन सकेन। ओमानका शाह फैसलले पाँच विकेट लिएर नेपाली ब्याटिङको कमजोरी उजागर गरे।
यसले नेपाली टोलीले शीर्ष क्रमका भरमा मात्र होइन, सातौँदेखि दशौँ नम्बरका ब्याटरबाट पनि आवश्यक रन निकाल्ने क्षमता विकास गर्नुपर्ने देखाउँछ।
ओमानको साझेदारीले नेपालको परीक्षा लियो
२८१ रनको लक्ष्य सामान्य थिएन। तर ओमानका जतिन्दर सिंह र हम्माद मिर्जाले दोस्रो विकेटका लागि १५८ रनको साझेदारी गरेपछि खेल नेपालको नियन्त्रणबाट बाहिर जान सक्ने अवस्थामा पुग्यो।
जतिन्दरले ८९ र हम्मादले ८७ रन बनाए। उनीहरूको साझेदारीले नेपाली बलरलाई लामो समय विकेटविहीन बनायो। लक्ष्य पछ्याउँदा आवश्यक रनगति कायम राख्न सक्ने ओमानका ब्याटरलाई समयमै रोक्न नसक्नु नेपालको बलिङको कमजोर पक्ष थियो।
यद्यपि, साझेदारी तोडिएपछि नेपालले पुनरागमन गर्यो। लगातार विकेट झार्दै ओमानलाई दबाबमा राख्यो। अन्तिम ओभरमा २३ रन आवश्यक हुँदा बलिङको जिम्मेवारी पाएका दीपेन्द्रले पहिलो बलमा दुई रन दिए। त्यसपछि दुई चौका खाए पनि अन्तिम तीन बलमा ओमानलाई जितका लागि आवश्यक रन बनाउन दिएनन्।
यो प्रदर्शनले नेपाली टोलीमा दबाब सहने क्षमता रहेको देखायो। तर त्यस्तो अवस्थामा पुग्नै नपर्ने गरी मध्य ओभरमा विकेट निकाल्नु र रन नियन्त्रण गर्नु अझै आवश्यक छ।
दीपेन्द्रको भूमिका ब्याटिङमा मात्र सीमित रहेन
यो खेलमा दीपेन्द्रसिंह ऐरी नेपालको जितका प्रमुख पात्रमध्ये एक बने। उनले ब्याटिङमा ६९ रन बनाएर टोलीलाई बलियो योगफलतर्फ अघि बढाए भने बलिङमा निर्णायक अन्तिम ओभर सम्हाले।
नेपाली क्रिकेटमा अलराउन्डरको भूमिका कति महत्त्वपूर्ण हुन्छ भन्ने यो खेलले फेरि देखाएको छ। ब्याटिङ र बलिङ दुवैमा योगदान दिन सक्ने खेलाडीले टोलीलाई सन्तुलित बनाउँछन्। दीपेन्द्रले देखाएको प्रदर्शन त्यही क्षमताको उदाहरण हो।
तर हरेक खेलमा एउटै खेलाडीले ब्याटिङ र बलिङ दुवैको भार बोक्नुपर्ने अवस्था आउनु हुँदैन। अन्य बलरले पनि दबाबपूर्ण समयमा विकेट निकाल्ने र रन रोक्ने क्षमता देखाउनुपर्छ। नेपालको दीर्घकालीन सफलता व्यक्तिगत चमकभन्दा सामूहिक प्रदर्शनमा निर्भर हुनेछ।
छैटौँ स्थानको महत्त्व : राहतसँगै नयाँ जिम्मेवारी
लिग–२ को अन्तिम खेलअघि नेपालको अवस्था कठिन थियो। क्यानडासँग पराजित भएपछि नेपाल ३५ खेलमा २८ अंकसहित सातौँ स्थानमा झरेको थियो। क्यानडा ३६ खेलमा २९ अंकसहित छैटौँ स्थानमा पुगेको थियो। यस्तो अवस्थामा ओमानविरुद्धको जित नेपालका लागि अनिवार्यजस्तै बनेको थियो।
ओमानलाई हराएपछि नेपालले ३६ खेलमा ३० अंक जोड्दै छैटौँ स्थान सुरक्षित गर्यो। यसले टोलीलाई अंकतालिकाको दबाबबाट राहत दिएको छ। शीर्ष छभित्र रहने लक्ष्य पूरा हुनु नेपाली क्रिकेटका लागि सकारात्मक उपलब्धि हो।
यसअघि नेपालले यही शृङ्खलामा क्यानडालाई २४ रनले र ओमानलाई ११३ रनले पराजित गरेको थियो। त्यसपछि क्यानडासँगको हारले सिर्जना गरेको दबाबलाई अन्तिम खेलको जितले कम गर्यो। लगातार फरक परिस्थितिमा खेल जित्न सक्नु नेपाली टोलीको सकारात्मक पक्ष हो।
यद्यपि छैटौँ स्थानलाई अन्तिम सफलता ठानेर बस्न मिल्दैन। यो प्रतियोगितामा प्राप्त अंकले तत्कालीन लक्ष्य पूरा गरे पनि विश्वकपसम्मको यात्रा अझै चुनौतीपूर्ण छ। शीर्ष टोलीहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्न ब्याटिङको स्थिरता, बलिङको निरन्तरता र खेलको अन्तिम चरणमा निर्णय लिन सक्ने क्षमता अझै सुधार्नुपर्छ।
नेपाली क्रिकेटले अब के सिक्ने?
नेपालको पछिल्लो प्रदर्शनमा उत्साह र चिन्ता दुवै छन्। एकातिर रोहित, दीपेन्द्र र देवजस्ता ब्याटरले ठूलो इनिङ्स खेल्ने क्षमता देखाएका छन्। अर्कातिर बलियो सुरुवातपछि पनि टोलीले योगफललाई अपेक्षित उचाइमा पुर्याउन सकेको छैन। बलिङमा निर्णायक पुनरागमन सम्भव भएको छ, तर विपक्षीको ठूलो साझेदारी रोक्न नसक्नु कमजोरीकै रूपमा रहेको छ।
अब नेपाली क्रिकेटले कम्तीमा चार पक्षमा ध्यान दिनुपर्छ।
– ब्याटिङको गहिराइ: शीर्ष क्रमले बनाएको आधारलाई तल्लो क्रमले उपयोग गर्दै अन्तिम ओभरसम्म रन जोड्न सक्नुपर्छ।
– मध्य ओभरको बलिङ: विपक्षीका ब्याटरले लामो साझेदारी बनाउन नपाउने गरी विकेट निकाल्ने रणनीति आवश्यक छ।
– दबाबमा निर्णय क्षमता: अन्तिम ओभरमा जस्तै कठिन परिस्थितिमा पनि योजनाअनुसार खेल्न सक्ने अभ्यास बढाउनुपर्छ।
– टोलीको निरन्तरता: एक वा दुई खेलाडीको प्रदर्शनमा निर्भर नभई सबै विभागबाट नियमित योगदान आउने संरचना बनाउनुपर्छ।
नेपालले यसअघि पनि प्रतिस्पर्धात्मक खेलहरूमा उत्कृष्ट प्रदर्शन गरेको छ। तर राम्रो खेल देखाउनु र लगातार राम्रो नतिजा दिनु फरक कुरा हुन्। अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटमा स्थिरता नै टोलीको वास्तविक स्तर मापन गर्ने आधार हो।
जितको खुसीसँगै सुधारको अवसर
ओमानविरुद्धको १० रनको जित नेपालका लागि अंकतालिकामा छैटौँ स्थान सुरक्षित गर्ने निर्णायक उपलब्धि बन्यो। रोहित पौडेलको जिम्मेवार ब्याटिङ, देव खनालको उपयोगी योगदान, दीपेन्द्रको अलराउन्ड प्रदर्शन र अन्तिम ओभरको संयमले नेपाली समर्थकलाई खुसी हुने अवसर दिएको छ।
तर यो जितलाई कमजोरी ढाक्ने परिणामका रूपमा होइन, सुधारको अवसरका रूपमा लिनुपर्छ। २३८ रनमा तीन विकेटको अवस्थाबाट पनि इनिङ्सलाई मजबुत रूपमा समाप्त गर्न नसक्नु र विपक्षीका दुई ब्याटरलाई ठूलो साझेदारी गर्न दिनुले नेपालले अझै धेरै काम गर्नुपर्ने देखाउँछ।
नेपालले दबाबमा जित्न सक्छ भन्ने प्रमाणित गरेको छ; अब दबाब नै कम हुने गरी खेल्न सिक्नु आवश्यक छ। छैटौँ स्थानमा पुग्नु एउटा उपलब्धि हो, तर नेपाली क्रिकेटको वास्तविक लक्ष्य अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा निरन्तर प्रतिस्पर्धी बन्नु र विश्वकप यात्रामा आफ्नो दाबेदारी बलियो बनाउनु हुनुपर्छ।
प्रतिक्रिया